KAN

Arkamıza yığılan kışlar kanımızı
dondurmuş. İleze bir ateşin önünde
geçen geceleri anımsıyoruz: Yıldan yıla
eksildik, döküldük, kömüre döndü
ellerimiz ve ayaklarımız, kurtulanların
acısı bir sonraki kışa kaldı. Kavrulduk
yazları, kendi açlığımızla alay etmek için
topladık ekinleri, uykularımızı orak tırpan
parçalardı. Ne ilk ne son, iki bahardan
herbirimiz için kader gibi keder arttı.
Ave Sezar! Bizi artık yeni zamanlar yeni
mevsimler bekler.Yıktığımız tapınaklardan
yükselen alevler yüzyıllardır içimize sinmiş
soğuğu kovmaya yeter. Şu uçsuz bucaksız
toprakları avuçlarımıza doldurup yiyeceğimiz
gün geldi çattı. Bizim için patlayacak bu yıl
tomurcuklar, bizim için yağacak diri yağmur,
kan bundan böyle bir tek bizim için akacak.