Bakışma

Her gün eve, Kalıpçı Sokak’tan geçerek ulaşırım. Giriş katlarında çoğu ufak, mütevazı dükkânlar vardır: Berber, emlâkçı, çiçekçi, bir kırtasiyeci, bir elektronik araç onarıcısı peşpeşe, karşıkarşıya, kendine özgü mantığı olan bir tesbih gibi önümde dizilirler.
Aralarında en fakiri, sokağın cami tarafına yakın ucunda yıllardır görmeye alıştığım, sessiz selâmlaştığım manavdı. Yaşlıca, siyah gözlü (böyle diyorum, çünkü bu kadar koyu renkli göz pek az gördüm) manavın dükkânı on metrekareyi aşmaz; ne zaman alışveriş için uğrasam aradıklarımı bulamamışımdır: Öylesine az “mal” bulunur orada. Elim boş çıkmaya içim elvermez, evde olduğu halde, hiç değilse limon, yeşil biber, maydanoz alır çıkarım — işini nasıl döndürdüğünü anlayamamışımdır.
Sonunda olan oldu işte: Bir seferinde baktım, başka bir dükkân açılmış o gedikte, tanımadığım yüzler dolaşıyor câmekanın arkasında, cep telefonu ve benzeri şeyler satılan bir işlik var orada. Ruhumda bir boşluk belirdi o an.
Birkaç gün geçti aradan. Şakayık Aralığı’nda gene trafik sıkışıklığı yaşanıyordu, ağır ağır ilerliyordu taşıtlar. Yolun solunda, cami bahçesinin demir parmaklıklarının dayandığı kaldırımın kenarına park etmiş arabaların arasında gözüme ilişti manav. Beyaz, besbelli elden düşme bir minibüs almış, arka kapısı yukarı doğru açılanlardan; sekiz-on tahta sandık koymuş dibe, sebze ve meyvelerini özenle yerleştirmiş; bir köşeye ilişmiş, bekliyor.
Bakışlarımız karşılaştı. Ne kadar sürer bu türden bir karşılaşma bilmiyorum, iki saniyeyi aşar mı iki ayrı bakışın odaklarının oluşturduğu eksenin geçerli kalış vakti, bilmiyorum, bütün bildiğim yazsonu ve güz geldi geçti, kış indi ve bir daha yolun o yakasına bakamadım: Ağır, kemirgen bir duygunun izi kaldı bende, o bakışmadan —
bir yara yerinin, kapandıktan nice sonra, havalar soğuduğunda kendini hatırlatan uzak sızısı.